maar deze hoor je niet klagen hoor
Nee, ik heb het dan over ons eigen volkje, dat overal een mening over heeft en overal een schuldige voor aan weet te wijzen.
Het is nooit goed of het deugt niet.
In dit log lardeer ik de foto’s van de niet-zeurders met citaten uit een stuk, dat onlangs werd geplaatst in De Gelderlander en geschreven door Dick Holland en Frouke Tamsma.
De teksten tussen () zijn van mezelf
Het is koud en sneeuwt en de trein is te laat.
De Nederlandse Spoorwegen kan er niets van en de KNMI had wel eens mogen waarschuwen. (en ALS de KNMI waarschuwt en het valt allemaal mee, dan zijn de rapen ook weer gaar)
Het zat nog al eens tegen de afgelopen weken.
Treinen, die niet reden, snelwegen die gemeden moesten worden. Soms konden we maar beter de hele dag binnen blijven.
Kennedy, geboren Amerikaan, moet er een beetje om lachen. Als jochie op het Amerikaanse platteland zag hij elke winter hoe boeren een touw spanden tussen hun huis en de stal. Dat was hun enige houvast in de sneeuwstormen waarin je geen hand voor ogen meer zag.
"We zijn niets meer gewend" zegt hij "en dan raken we van de kook"
Massapsycholoog Jaap van Ginneken constateert dat "noodlot, pech en samenloop van omstandigheden helemaal uit het besef zijn verdwenen. "Er gaan wel eens dingen fout waar niemand iets aan kan doen, maar dat accepteren we niet meer".
Niets veranderlijker dan het weer, maar als het KNMI een verkeerde verwachting uitspreekt, krijgt het kritiek. Dit geldt evenzo over het grote ongenoegen over files. We accepteren ze niet, maar pakken wel allemaal de auto.
Reacties op stroom- en telefoonstoringen zijn soms zo heftig dat het lijkt of we in donker Afrika zijn beland. En wat te denken van het recht op gezondheid, dat we menen te hebben. Ziekte zien we niet langer als natuurlijk verschijnsel.
Deskundigen die mogelijk hebben voorkomen dat de Mexicaanse griep een pandemie is geworden, deugen ineens niet, omdat het allemaal mee is gevallen.
De overheid, die voor iedereen genoeg vaccinaties heeft besteld, maar er nu mee blijft zitten, krijgt het verwijt belastinggeld te hebben verspild. Wat als het andersom was geweest ???
Psychologe Roos Vonk: "Mensen vinden het steeds moeilijker ongemak te verdragen. Ze zijn verwend en willen overal een oplossing voor. Ben je 50 maar wil je toch nog een kind ? Moet kunnen. Oud en lelijk en toe aan een opknapbeurt ? Kan gefixt worden. Zit je er even doorheen ? Stap naar de psycholoog.
We hebben, kortom, veel te hoge verwachtingen van onze omgeving, de samenleving.
Kennedy: "De gangbare houding is: het maakt niet uit wie faalt, maar je omgeving moet zorgen, dat JOU niets in de weg wordt gelegd. De individuele ontplooiing staat centraal. Dat zie je o.a. terug in de discussie over het schoonvegen van je stoepje, als het heeft gesneeuwd. Anderen moeten JOUW stoepje schoonvegen.
Theoloog Bram Grandia zegt: "De heersende mentaliteit is: de overheid moet mijn stoepje schoonmaken. Aan de ene kant roepen we dat de overheid zich niet te veel met ons leven moet bemoeien, maar als er even iets mis gaat, is diezelfde overheid meteen de zondebok"
Of er nou een eenzame gek op de koninklijke familie inrijdt of een met explosieven beplakte Nigeriaan op Schiphol door de beveiliging glipt, het is hoe dan ook de schuld van de overheid, aldus Van Ginniken.
De overheid roept dit ook over zichzelf af. Ze eigent zich allerlei problemen toe die niet de hare zijn, aldus Van Ginniken, en probeert die vervolgens op te lossen, wat natuurlijk nooit lukt.
We zijn verwend.
Zeker de naoorlogse generaties heeft het aan niets ontbroken. Dat heeft ze gelukkig gemaakt, maar ook verwend. En daarmee ligt ontevredenheid over de omgeving, de maatschappij en de overheid op de loer.
Bram Grandia: "Ik heb gezien hoe mijn ouders direct na de oorlog de handen uit de mouwen staken, hoe ze tegen de klippen op zijn doorgegaan om iets van hun leven te maken. Tegenwoordig denken veel mensen als gevolg van de enorme welvaart helaas dat alles vanzelf gaat. Dat anderen er louter voor hen zijn en niet dat zij er ook voor anderen zijn.
Mensen zijn een te kleine schakel in het geheel geworden, meent Roos Vonk. Wij voelen ons niet meer verantwoordelijk voor een probleem. Dat geldt nog in sterkere mate voor de jongere generatie. Die groeit op in een wereld die te complex is. Ze weten: Ik kan niets veranderen. Ze wenden zich af en denken: dan maar mijn eigen leven leuk maken.
Roos Vonk voorziet een kentering. In haar ideale wereld leven we in veel kleinere structuren, groepen van vijftig personen. Als je zo’n groep benadeelt met je gedrag, dan wordt dit ook opgemerkt en wordt je gecorrigeerd.
(dit komt overigens overeen met wat een deskundige onlangs schreef over de etterbakjes in onze samenleving. Laat zo’n ettertje in zijn eigen woongebied de straten schoon vegen. Dat vindt hij zo’n afgang, dat hij zich een volgende keer even achter zijn oren krabt alvorens iets uit te halen)
Moraal van dit verhaal:
We zijn ons hoge niveau van welvaart en voorzieningen zo vanzelfsprekend gaan vinden, dat het ongezond is geworden. Dan moet je soms weer even met beide benen op de grond worden gezet
Wordt wakker, poten uit de mouwen, tong uit de bek en niet zo zeuren
in de regen door het Afrika Museum in Berg en Dal gebanjerd
